گفتگوهای یهودی – دکتر گریگوری پانتیجلو شما را به بحثی دعوت می‌کند

توضیحات

پاریس، ۱۸۳۵. ظرف یک ماه، دو اپرا برای اولین بار اجرا شدند که دنیای موسیقی را شکل دادند: «من پیوریتانی» اثر بلینی و «لا یهودی» اثر هالوی. هر دو اپرا نقشی ویژه به خواننده تنور دادند. اما در حالی که آرتورو اثر بلینی در ناب‌ترین آواز ایتالیایی می‌درخشد، اله‌آزار اثر هالوی ما را با یک معما روبرو می‌کند. ما مستقیماً از موسیقی می‌پرسیم: چرا اله‌آزار یهودی، که از مسیحیان متنفر است، به زبان موسیقیایی ایتالیایی-فرانسوی دشمنانش می‌خواند؟ چرا صدای او فاقد یک خانه یهودی متمایز است؟

در این دور بیستم، دو آریا را در مقایسه مستقیم می‌شنویم و بحث می‌کنیم: آیا این «صدای تلفیقی» یک سازش هنری است یا تراژدی واقعی و عمیق‌تر این اپرا؟

گریگوری پانتیجلو، متولد ۱۹۵۸ در مسکو، دارای مدرک دکترای موسیقی‌شناسی، رهبر ارکستر و نویسنده است. او از سال ۱۹۹۴ در برمن زندگی می‌کند، جایی که به عنوان یک موسیقیدان و مدرس دانشگاه شناخته می‌شود. او دهه‌هاست که نماینده جامعه یهودی در کمیته‌های مختلف بوده است. ایده قالب «گفتگوهای یهودی» از بحث‌های درون «انجمن ترویج و دیده شدن زندگی یهودیان در برمن» ناشی شد. پانتیجلو به عنوان مجری، قصد دارد همه شنوندگان را با شوخ‌طبعی و جدیت درگیر کند و آنها را به گفتگو بکشاند.

بیست و یکمین بخش از «گفتگوهای یهودی» در هفتم اکتبر برگزار می‌شود. در بخش قبلی، بررسی کردیم که چرا شخصیت یهودیِ هالوی در نمایش «لا یهودی» (۱۸۳۵) به سبک «فرانسوی-ایتالیایی» آواز می‌خواند. اکنون بیشتر می‌پرسیم: پس از ترک صحنه، چه اتفاقی برای آواز او افتاد؟ ما وارد روی دیگر سکه می‌شویم. ما ۷۰ سال به جلو می‌پریم، به سالن‌ها و فاحشه‌خانه‌های پاریسِ مارسل پروست. در اینجا، والاترین آریای هالوی، فریاد رنج‌آور پدر، الازار، به یک شوخی بی‌رحمانه تبدیل می‌شود - لقب یک فاحشه‌ی یهودی به نام راشل. پروست، که خود پسر یک مادر یهودی است، این لحظه را به تصویر می‌کشد. با استفاده از این حرکت ادبی بی‌نقص، بی‌نقص و بی‌رحمانه، می‌خواهیم بحثی را آغاز کنیم: آیا این عملی از خودبیزاری یهودی است؟ تحلیلی درخشان از یهودستیزیِ مورد قبول جامعه به عنوان یک کالبدشکافی بسیار ادبی از آداب و رسوم؟ یا هر دو؟

همکاری: جامعه یهودی در ایالت برمن.

کجا و چه زمانی

رویداد رایگان

لطفا اینجا ثبت نام کنید!